Binnorie / Биннори

Нортумберлендская баллада

Аранжировка: Венди Спиро и Joe Podlesny

Инструменты: арфа, ирландская волынка.

There were twa sisters sat in a bow’r.
Binnorie, O, Binnorie;
There cam a knight to be their wooer.
By the bonny mill dams of Binnorie.

He courted the eldest wi’ glove and ring,
Binnorie, O, Binnorie;
But he lo’ed the youngest aboon a’ thing.
By the bonny mill dams of Binnorie.

He courted the eldest wi’ broach and knife,
Binnorie, O, Binnorie;
But he lo’ed the youngest aboon his life.
By the bonny mill dams of Binnorie.

The eldest she was vexed sair,
Binnorie, O, Binnorie;
And sore envied her sister fair.
By the bonny mill dams of Binnorie.

The eldest said to the youngest ane,
Binnorie, O, Binnorie;
“Will you go and see our father’s ships come in?”
By the bonny mill dams of Binnorie.

She’s ta’en her by the lily hand,
Binnorie, O, Binnorie;
And led her down to the river strand.
By the bonny mill dams of Binnorie.

The youngest stood upon a stane.
Binnorie, O, Binnorie;
The eldest cam and pushed her in.
By the bonny mill dams of Binnorie.

“O sister, sister, reach your hand,
Binnorie, O, Binnorie;
And ye shall be the heir to half my land.”
By the bonny mill dams of Binnorie.

“O sister, I’ll not reach my hand,
Binnorie, O, Binnorie;
And I’ll be heir of all your land.”
By the bonny mill dams of Binnorie.

“O sister, reach me but your glove,
Binnorie, O, Binnorie;
And sweet William shall be your love.”
By the bonny mill dams of Binnorie.

“Sink on, nor hope for hand or glove,
Binnorie, O, Binnorie;
And sweet William shall be my love.”
By the bonny mill dams of Binnorie.

Sometimes she sunk, sometimes she swam,
Binnorie, O, Binnorie;
Until she cam to the miller’s dam.
By the bonny mill dams of Binnorie.

The miller’s daughter was making bread,
Binnorie, O, Binnorie;
And went for water as she had need.
By the bonny mill dams of Binnorie.

“O father, father, draw your dam!
Binnorie, O, Binnorie;
There’s either a mermaid or a milk-white swan.”
By the bonny mill dams of Binnorie.

The miller hasted and drew his dam,
Binnorie, O, Binnorie;
And there he found a drowned woman.
By the bonny mill dams of Binnorie.

A famous harper was passing by.
Binnorie, O, Binnorie;
The sweet pale face he chanced to spy.
By the bonny mill dams of Binnorie.

And when he looked that lady on,
Binnorie, O, Binnorie;
He sighed and made a heavy moan.
By the bonny mill dams of Binnorie.

“Sair will they be, whate’er they be,
Binnorie, O, Binnorie;
The hearts that live to weep for thee.”
By the bonny mill dams of Binnorie.

He made a harp o’ her breast bone,
Binnorie, O, Binnorie;
Whose sounds would melt a heart of stone.
By the bonny mill dams of Binnorie.

The strings he framed of her yellow hair;
Binnorie, O, Binnorie;
Their notes made sade the listening ear.
By the bonny mill dams of Binnorie.

He brought it to her father’s ha’.
Binnorie, O, Binnorie;
There was a court assembled a’.
By the bonny mill dams of Binnorie.

He laid the harp upon a stane,
Binnorie, O, Binnorie;
And straight it began to play alane.
By the bonny mill dams of Binnorie.

“O yonder sits my father, the king,
Binnorie, O, Binnorie;
And yonder sits my mother, the queen.”
By the bonny mill dams of Binnorie.

“And yonder stands my brother Hugh,
Binnorie, O, Binnorie;
And by him my William, sweet and true.”
By the bonny mill dams of Binnorie.

But the last tune that the harp played then,
Binnorie, O, Binnorie;
Was, “Woe to my sister, false Helen!”
By the bonny mill dams of Binnorie.

   

Две сестры сидели в беседке,
Биннори, о, Биннори;
К ним пришëл рыцарь стать их женихом,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Он одаривал старшую перчатками и кольцами,
Биннори, о, Биннори;
Но любил малдшую больше всего на свете,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Он одаривал старшую брошками и заколками,
Биннори, о, Биннори;
Но любил младшую больше своей жизни.
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Старшая жестоко злилась,
Биннори, о, Биннори;
И мучительно завидовала своей прекрасной сестре,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Старшая сказала младшей,
Биннори, о, Биннори:
“Пойдëм посмотрим, как приходят корабли отца,
На красивых мельничных дамбах Биннори?”

Она взяла еë за белую руку,
Биннори, о, Биннори;
И повела еë на берег реки,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Младшая стояла на камне,
Биннори, о, Биннори;
Старшая подошла и столкнула еë,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

“О сестра, сестра, протяни свою руку,
Биннори, о, Биннори;
И ты получишь половину моих земель”,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

“О сестра, я не протяну руки,
Биннори, о, Биннори;
И я получу все твои земли”.
На красивых мельничных дамбах Биннори.

“О сестра, протяни мне хотя бы свою перчатку,
Биннори, о, Биннори;
И милый Уильям станит твоим возлюбленным”,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

“Тони, не надейся ни на руку, ни на перчатку,
Биннори, о, Биннори;
И милый Уильям станет моим возлюбленным”,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Она то погружалась под воду, то всплывала,
Биннори, о, Биннори;
До тех пор, пока не добралась до дамбы мельника,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Дочь мельника готовила хлеб,
Биннори, о, Биннори;
И подошла к воде, когда ей это потребовалось,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

“О отец, отец, осуши свою дамбу!
Биннори, о, Биннори;
Здесь то ли русалка, то ли молочно-белый лебедь”,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Мельник поспешил и осушил свою дамбу,
Биннори, о, Биннори;
И там они нашли утонувшую женщину,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Знаменитый арфист проходил мимо,
Биннори, о, Биннори;
Ему случилось заметить милое бледное лицо,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

И когда он посмотрел на эту леди,
Биннори, о, Биннори;
Он вздохнул и испустил тягостный стон,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

“Как же они опечалятся, кем бы они ни были,
Биннори, о, Биннори;
Души, которые живут, чтобы плакать о тебе”,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Он сделал арфу из еe грудной кости,
Биннори, о, Биннори;
Звуки которой могли растопить сердце из камня,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Струны он соорудил из еë светлых волос,
Биннори, о, Биннори;
Их звучание заставляло слушателя грустить,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Он принëс еë в зал еë отца,
Биннори, о, Биннори;
Где собрался весь двор,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

Он положил арфу на камень,
Биннори, о, Биннори;
И она сразу начала сама играть,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

“О, вон там сидит мой отец, король,
Биннори, о, Биннори;
А вон там сидит моя мать, королева”,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

“А вон там стоит мой брат Хью,
Биннори, о, Биннори;
И рядом с ним мой Уильям, милый и верный”,
На красивых мельничных дамбах Биннори.

А последней фразой, которую сыграла тогда арфа,
Биннори, о, Биннори;
Стало: “Будь проклята моя сестра, вероломная Элен!”
На красивых мельничных дамбах Биннори.

НАЗАД